Tony Schoen

La Traviatadreef 2
3561 KS Utrecht

06 25272707
tony@tonyschoen.nl



KvK 30277258
BTW 141449536B01
IBAN NL37TRIO0390395951



De foto op mijn homepage nam ik tijdens mijn wandeling van Utrecht naar Rome, in de buurt van Montauville, Frankrijk.

De Energie­transitie en De Maat­schappij

De Energie­transitie en De Maat­schappij

Vorige week was ik bij het STEM congres, over energie-innovaties en de maatschappij. Er werd veel gesproken over de grote maatschappelijke weerstand tegen de energietransitie, met uitzondering van het zonnepaneel, want die wordt gezien als het succesverhaal van de verduurzaming van onze energievoorziening.

Er is weerstand tegen windmolens, tegen CO2-opslag in Barendrecht en tegen biovergisters in Overijssel. Het congres ging over de grote, grote energie- en klimaatproblemen die voortvloeien uit die weerstand. Ik denk dat we niet zo krampachtig moeten doen, alsof de energietransitie iets bijzonders is. Het is niet anders dan bij AZC’s, gevangenissen en de HSL. De samenleving is mondiger geworden, internet en twitter zijn onuitputtelijke bronnen van informatie en desinformatie. Veel wordt er tegen gehouden, maar veel ook weer niet, vooral als de urgentie hoog wordt. En de energie-urgentie is gewoon nog niet hoog genoeg. De energierekening is nog betaalbaar, het klimaatprobleem is nog abstract en weinig voelbaar, en we voelen ons nog niet bezwaard om Gronings of Russisch aardgas te gebruiken. We zijn vóór duurzaamheid, maar vooral vóór behoud van wat we hebben: goedkope energie, ongekende mobiliteit en een vrij uitzicht in onze achtertuin.

De echte energietransitie vindt vanzelf wel plaats, als burgers merken dat energie duur en schaars wordt. Dat gaat langzaam, maar we staan niet stil. We leggen zonnepanelen neer om de energierekening te verlagen, we kopen ledlampen en we rijden hybride. En over een tijd, dan komen die windmolens of biocentrales er wel, ieder dorp of bedrijventerrein zijn eigen voorziening, nieuw bakens in het landschap als waren het kerktorens of stadsgasfabrieken.

Ik vond het wel opmerkelijk dat er op het congres zo positief gedaan werd over zonnepanelen. Er was veel enthousiasme voor lokale energiecorporaties, lokale groepen burgers die zelf het energie-heft in handen nemen. Vaak leidt zo’n lokaal initiatief tot een collectieve zonnepanelenactie, of tot acties om panelen op het dak van de school of het wijkbureau te krijgen. Daar zijn we dan altijd weer heel enthousiast over, kijk, we worden vrij van het energiebedrijf, zelfvoorzienend.

Zonnepanelen zijn goed en maken duurzame energie zichtbaar, maar ons huishoudelijk elektriciteitsverbruik is nog geen 5% van onze energie-verslaving. Wie echt zelfvoorzienend wil worden, moet maar eens een week proberen te reizen zonder gebruik te maken van fossiele energie, of te eten zonder groente uit de kastuinbouw. Het moreel verantwoorde zonnepaneel als een klein deukje in een grote pak fossiele boter. Ter vergelijking, de klimaatbijdrage van de wasdroger is ongeveer vier keer zo groot als die van een zonnepaneel. Ik adviseer iedereen die overweegt om een zonnedak aan te schaffen, eerst maar eens te investeren in een extra droogrekje. Het investeringsrendement is zo’n 200% per jaar, daar kan geen paneel aan tippen.