Tony Schoen

La Traviatadreef 2
3561 KS Utrecht

06 25272707
tony@tonyschoen.nl



KvK 30277258
BTW 141449536B01
IBAN NL37TRIO0390395951



De foto op mijn homepage nam ik tijdens mijn wandeling van Utrecht naar Rome, in de buurt van Montauville, Frankrijk.

Obesitas

Obesitas

23 augustus 2016 / Afgelopen voorjaar was ik bij het “Sustainable Built Environment” congres, georganiseerd door Hogeschool Utrecht. Lector Ronald Rovers sprak in zijn keynote over de “obesitas” van onze samenleving – steeds grotere huizen, steeds grotere auto’s, steeds grotere bedden.

Deze week las ik een column van Maciej Cichocki, productontwikkelaar dakraamsystemen bij Fakro. In zijn column trekt Maciej een parallel tussen vleesconsumptie en energieverbruik. Ik moest bij het lezen meteen denken aan de obesitas-gedachte van Ronald.

De afgelopen jaren zijn onze huizen steeds groter geworden. Ik zocht het even op bij het CBS. De gemiddelde inhoud van een nieuwbouwwoning is in de periode 1995-2015 gegroeid van 470 m³ naar 540 m². Ik moet daar eerlijkheidshalve wel bij vermelden dat de groei vooral in de periode tot 2001 plaatsvond, daarna is er sprake van stabilisering, of misschien zelfs wel een lichte daling.

In dezelfde periode 1995 – 2015 is de grootte van onze huishoudens gedaald van 2,35 naar 2,18 personen per huishoouden. Per persoon hebben we dus ook na 2001 meer ruimte gekregen om in te wonen, alhoewel dat ook lijkt te stabiliseren vanaf 2010.

Onderstaande grafiek laat beide gegevens zien: volume van de nieuwbouwwoning (in rood, linker as), en volume per bewoner (in blauw, rechter as).

WoninggrootteVoor auto’s geldt iets soortgelijks. Het gemiddeld gewicht van de personenauto’s die in Nederland rondrijden is in de periode 2000-2015 gegroeid van 1.480 kg tot 1.690 kg, aldus CBS. We zijn steeds zwaarder gaan rijden. Maar ook hiervoor geldt dat de groei vooral tot 2010 plaats vond, daarna is er sprake van stabilisering.

Waarom steeds zwaardere auto’s? Omdat we rijker zijn en omdat we het ons kunnen veroorloven. En omdat de auto-industrie steeds zwaardere auto’s aanbiedt. Vergelijkbaar met ons voedsel. We eten steeds meer, omdat we het kunnen betalen. En omdat de bio-industrie ons aanzet tot steeds grotere porties.

En waarom hebben we toch steeds maar meer volume nodig om in te wonen? Omdat we ook steeds meer spullen hebben die we in onze woning zetten. En ook spullen die we niet meer nodig hebben, die laten we keurig staan. Kinderkamers die nog helemaal ingericht zijn terwijl de kinderen al het huis uit gaan. Of boekenkasten vol met literatuur, die we toch echt never nooit meer gaan lezen.

Maar er is een kentering waarneembaar. Boeken zetten we steeds vaker in een ruilkastje naast de voordeur en zelfs IKEA vindt dat we genoeg spullen hebben.

Net zoals we een omslag maken in de vleesconsumptie, van kiloknaller naar drie-sterren-beter-leven of -beter nog- naar vegetarische non-consumptie van vlees, zo zouden we ook eens om moeten gaan met ons huis en de spullen die we erin zetten. Van groot-groter-grootst naar hoogwaardig woongenot met een menselijke maat, naar “de kunst van het weglaten” waar het de spullen betreft en naar “de kunst van het weggooien” waar het de boeken betreft. Opruimen is vooral weggooien, zo lees ik bij onze opruimgoeroe Marie Kondo:

“Je hebt veel te veel spullen in huis. Je komt erachter wat je écht wilt houden door het vast te nemen en jezelf af te vragen: word ik er blij van? Zo ja, dan hou je het. Zo nee, weg ermee”.

In zijn column beveelt Maciej Cichocki uiteraard aan om goede daksystemen te gaan gebruiken en de woning te voorzien van systemen “die zich aan de aanwezigheids- en comfortbehoefte van gebruikers aanpassen”. Maar dat vind ik zoiets als een goed recept gebruiken om je varkenslap op te waarderen van kiloknaller tot kwaliteitsvlees. Nee, een betere stap is die naar vegetarisch wonen. In een biobased huis dat mooi, én mooi op maat is.

Ik ga binnenkort maar eens op zoek naar een kleinere woning, nu de kinderen het huis uit gaan.